- Controle achteraf vindt fouten als ze al geld hebben gekost
- Leg controlepunten voor de vrijgave, niet na de levering
- Meet waar afkeur ontstaat, niet alleen hoeveel het er zijn
Elk productiebedrijf heeft eindcontrole. Die vangt wat er misgaat voordat het bij de klant komt, en dat is waardevol. Wat het niet doet, is voorkomen dat het misgaat. Op het moment van afkeuren is het materiaal verbruikt en de tijd besteed.
Waar controlepunten wel effect hebben
De winst zit in controlepunten eerder in het proces: bij het aanbreken van materiaal, na de eerste bewerking, bij een omstelling. Een fout die daar wordt gevonden, kost een fractie van dezelfde fout aan het eind. Het gaat er niet om meer te controleren maar om eerder te controleren.
De eerste-stukcontrole
- Na het omstellen wordt het eerste stuk gemeten voordat de serie doorloopt.
- De meting wordt vastgelegd aan de order, niet op een briefje bij de machine.
- De serie kan pas doorlopen als de meting is vastgelegd en binnen de tolerantie valt.
- Bij afwijking wordt de order aangehouden in plaats van dat de operator zelf beslist.
Meten waar het ontstaat
Afkeurpercentage als enkel getal is nauwelijks bruikbaar. Interessant wordt het als u weet bij welke bewerkingsstap, bij welke machine en bij welk materiaal de afkeur ontstaat. Dat vraagt om een reden bij elke afkeurmelding, uit een korte lijst en niet uit een vrij veld.
Wat de vloer ervan merkt
Een eerste-stukcontrole voelt aanvankelijk als een extra handeling. In de praktijk wordt hij snel gewaardeerd, omdat een operator liever na tien minuten hoort dat de instelling niet klopt dan na een serie van vierhonderd. Dat is het argument dat de invoering laat slagen.
